Kino gatunkowe w klimacie retro rządzi się swoimi prawami, łącząc sentyment do minionej epoki z klasyczną konstrukcją zagadki „kto zabił?”. Najnowsza polska produkcja „Morderstwo w filharmonii” w reżyserii i według scenariusza Macieja Hydra umiejętnie wpisuje się w tę tradycję, przenosząc widza w sam środek artystycznego środowiska Polski lat 70. XX wieku.
Punkt wyjścia brzmi jak hołd dla najlepszych powieści Agathy Christie. Podczas uroczystego koncertu w miejskiej filharmonii zostaje zamordowany jeden z widzów. Do akcji wkracza kapitan milicji Mirosław Wróbel (w tej roli Jarosław Boberek), który musi rozwikłać skomplikowaną łamigłówkę. Śledztwo szybko obnaża kulisy pozornie dostojnego świata muzyki – pod fasadą kultury wysokiej kryją się tam wybujałe ambicje, zawodowa rywalizacja, niespełnione marzenia oraz sieć wzajemnych animozji.
Co decyduje o wartości tego seansu?
-
Znakomicie dobrana obsada aktorska: Jarosław Boberek buduje postać kapitana Wróbla z wyraźnym wyczuciem konwencji, równoważąc powagę śledztwa z komediowym dystansem. Partnerują mu między innymi Piotr Głowacki w roli charyzmatycznego, światowej sławy dyrygenta oraz Aleksandra Hamkało jako wiolonczelistka Julia. Na drugim planie solidnie wspierają ich Bogdan Kalus oraz Mariusz Zaniewski.
-
Autentyczna oprawa muzyczna i scenograficzna: Zdjęcia realizowano w prawdziwych wnętrzach koncertowych. Dbałość o realia epoki – od kostiumów po rekwizyty – oraz rola samej muzyki sprawiają, że opowieść nabiera niepowtarzalnego, dusznego, a zarazem eleganckiego klimatu.
-
Lekkość czarnej komedii bez taniej farsy: Twórcy z wyczuciem łączą elementy kryminału i ironicznego humoru. Zamiast przerysowanych gagów, komizm wynika tu z charakterów postaci, absurdów minionej epoki oraz nietypowych relacji panujących za kulisami.
Pierwsze pokazy i reakcje przedpremierowe pokazują, że „Morderstwo w filharmonii” to pozycja skierowana do widzów ceniących inteligentną rozrywkę, dopracowany dialog oraz zabawę konwencją klasycznego kina detektywistycznego. Krótki, dynamiczny metraż (niespełna półtorej godziny) gwarantuje dobre tempo narracji, w której każdy bohater ma coś do ukrycia, a rozwiązanie zagadki pozostaje nieoczywiste aż do samego finału.
kino ciechocinek repertuar, kino ciechocinek filmy


