Greckie słowo lachtara oznacza tęsknotę głęboką i nieustępliwą – uczucie, które nie pozwala zapomnieć o tym, co utracone. W swoim pełnometrażowym debiucie fabularnym reżyser Sebastian Chondrokostas czyni z niej oś kameralnego kina drogi, w którym osobisty rachunek sumienia splata się z mało znanym rozdziałem powojennej historii Polski.

Punkt wyjścia opiera się na pozornie prostej formalności. Piotr (Filip Pławiak), zmagający się w kraju z życiowym i finansowym zakrętem, wyrusza do Aten, aby uzyskać podpis swojego dawno niewidzianego ojca, Jorgosa (Branko Đurić). Dokument jest niezbędny do sprzedaży mieszkania w Wałbrzychu odziedziczonego po zmarłej matce. Zbieg okoliczności sprawia jednak, że mężczyźni wyruszają w drogę powrotną do Polski razem – wysłużonym Polonezem, przemierzając trasę, którą pod koniec lat 40. pokonywali greccy uchodźcy szukający nad Wisłą schronienia po wojnie domowej.

Co decyduje o sile tego seansu?

  • Wiarygodne zderzenie temperamentów: Relacja ojca i syna budowana jest bez pośpiechu i sztucznego dramatyzmu. Powściągliwy, zamknięty w sobie Piotr grany przez Filipa Pławiaka stanowi doskonały kontrapunkt dla ekspresyjnego, południowego charakteru Jorgosa w interpretacji Branko Đuricia. Z różnic kulturowych, językowych i pokoleniowych rodzi się tu naturalny, słodko-gorzki humor.

  • Odkrywanie zapomnianej historii: Twórcy z wyczuciem przypominają losy tysięcy Greków i Macedończyków, którzy po wojnie domowej znaleźli drugi dom na Dolnym Śląsku. Tło historyczne nie przytłacza jednak fabuły – pomaga zrozumieć, skąd biorą się wieloletnie pęknięcia w tożsamości bohaterów.

  • Rytm kina drogi: Ograniczona przestrzeń samochodu wymusza konfrontację z przeszłością. Spotkania w trasie – między innymi z graną przez Sarinę Farhadi bohaterką niosącą własny bagaż uchodźczych doświadczeń – poszerzają perspektywę opowieści o uniwersalne pytania dotyczące domu, odpowiedzialności i wybaczenia.

Odbiór filmu po pierwszych pokazach pokazuje, że jego największą zaletą jest autentyczność i umiar. Zamiast ciężkiego, przytłaczającego melodramatu widzowie otrzymują historię ciepłą, momentami szorstką, ale zaskakująco lekką i pełną życiowej ironii. To kino, które nie narzuca gotowych odpowiedzi, lecz pozwala z dystansem spojrzeć na własne relacje z bliskimi.