Dwukrotny zdobywca Oscara, Asghar Farhadi, powraca z dziełem niezwykle wyrafinowanym. Film „Historie Równoległe” to hipnotyzująca opowieść o potędze ludzkiej wyobraźni, potrzebie dopowiadania nieznanych nam historii i niebezpiecznej granicy między podglądaniem a kreowaniem cudzego życia.

Główna bohaterka, poczytna autorka Sylvie, codziennie obserwuje z okien swojego mieszkania sąsiadów z naprzeciwka. Z fragmentów ich rozmów, gestów i odgłosów zaczyna snuć intrygującą opowieść o trójkącie miłosnym. Wszystko komplikuje się jednak w momencie, gdy w jej życiu pojawia się młody asystent Adam. Mężczyzna postanawia urzeczywistnić literacką fikcję stworzoną przez pisarkę, co nieuchronnie prowadzi do splotu nieprzewidzianych wydarzeń.

Widzowie  podkreślają przede wszystkim niesamowity, intrygujący klimat i poczucie uczestnictwa w intelektualnej i emocjonalnej grze.

• Film trzyma w napięciu w sposób niezwykle subtelny. Oglądając zmagania bohaterów, sami zaczynamy zastanawiać się, co jest rzeczywistością, a co jedynie projekcją pragnień głównej bohaterki.

• To seans, który wyczula na otaczający nas świat. Zmusza do zadania sobie pytania, jak często sami dopisujemy własne scenariusze do zachowań ludzi, których mijamy codziennie na ulicy czy w pracy.

• Niezwykła dbałość o oprawę wizualną oraz warstwę dźwiękową sprawia, że film wciąga i nie pozwala na chociażby chwilę dekoncentracji.

Wybitna obsada na najwyższym poziomie

Na ekranie możemy podziwiać absolutną czołówkę europejskiego kina. Isabelle Huppert w roli zdystansowanej pisarki tworzy kreację niezwykle charyzmatyczną i złożoną, a partnerują jej m.in. Vincent Cassel, Virginie Efira oraz Pierre Niney. Aktorski kunszt sprawia, że każda postać tętni prawdziwymi, nieprzerysowanymi emocjami.

Inspiracje mistrzami kina

Film nawiązuje duchem do klasycznych opowieści o tajemnicy, intrydze i poszukiwaniu bliskości, przypominając nam, za co pokochaliśmy tradycyjne, autorskie kino psychologiczne. Całość dopełnia poruszająca, budująca wyjątkową atmosferę ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Zbigniewa Preisnera.

To film, który najlepiej wybrzmiewa w skupieniu, przy zgaszonych światłach i na wielkim ekranie, pozwalając w pełni zanurzyć się w snutej opowieści.